Żyjemy coraz dłużej, coraz więcej chorób można skutecznie leczyć. I - paradoksalnie - lekarzy, pielęgniarek, fizjoterapeutów czy farmaceutów potrzeba nam coraz więcej. Powstają nowe dziedziny i specjalnoœci medyczne, poszerza się zakres działań profilaktycznych, niemal codziennie dowiadujemy się o kolejnych "cudownych"lekach.

Co roku akademie medyczne przeżywają prawdziwe oblężenie przez kandydatów. Młodych ludzi nie przeraża ani trudny egzamin, ani wyjątkowo ciężkie studia, ani nawet wizja pracy za bardzo niewielkie pieniądze. Zresztą, w tej ostatniej kwestii po wejœciu do Unii nastąpiły ogromne zmiany: polscy lekarze, pielęgniarki, fizjoterapeuci czy farmaceuci mają znakomitą opinię i są chętnie zatrudniani. W Wielkiej Brytanii czy Skandynawii zarabiają nawet dziesięciokrotnie więcej niż w kraju.

Zmiany w polskiej służbie zdrowia postępują opornie i nie zawsze w dobrym kierunku, jest jednak szansa, że po kilku latach odkładania ostatecznych (kosztownych, ale niezbędnych) decyzji o uruchomieniu systemu ratownictwa medycznego, osiągniemy przynajmniej w tej dziedzinie unijne standardy. Takie działania przekładają się w praktyce na życie i zdrowie ludzi, do których karetka z wykwalifikowanym ratownikiem medycznym dojedzie szybciej, a pomoc udzielona na oddziale ratunkowym będzie błyskawiczna i wykonana przez najlepszych fachowców.

Jedno z pewnoœcią mimo różnych, mądrych i niemądrych pomysłów na uzdrowienie służby zdrowia, nigdy się nie zmieni. To stara prawda, którą powtarza jedna z bohaterek tekstu o zawodzie pielęgniarki: żeby dobrze leczyć, trzeba być dobrym człowiekiem.