Homo sum, humani nihil a me alienum puto - powiedział Terencjusz, a mógłby powiedzieć każdy humanista. Nauki humanistyczne to, wedle definicji, nauki społeczne, badające człowieka jako istotę społeczną i jego wytwory. To bardzo szeroka definicja, bo w końcu cala sztuka, nauka, a szerzej - cywilizacja - została stworzona przez człowieka i dla człowieka, mając w nim swój początek i cel.
Człowiek i świat nie istnieją tylko tu i teraz, lecz mają źródło w przeszłości i przeszłością się karmią. Narody ginęły, narody powstawały, a człowiek pokazywał swoją małość i swoją wielkość, jak dwie strony tej samej monety. Procesy, które zachodzą, w społeczeństwie odbijają jak w krzywym zwierciadle poczynania władców, rozwój technologii, mody i trendy. W krzywym, bo społeczeństwo to organizm żywy, często przesadnie, a nawet karykaturalnie reagujący na wszelkie zmiany.
Nauki humanistyczne obejmują wiele dyscyplin i zawodów. Jednak, tak jak człowiek nie jest tylko sumą swoich części ale organizmem, dyscypliny nazywane ogólnie humanistycznymi, nigdy nie izolują się od siebie wzajemnie. Każdy, kto uprawia nauki humanistyczne musi być otwarty na świat i wszystko, co w nim jest, koncentrując się jednocześnie na tym najważniejszym - człowieku.